Het pleidooi tegen nieuwe stof
Er is genoeg stof in de wereld. Wat ontbreekt is het geduld om ermee te werken.
Elk jaar weeft de industrie meer stof dan ze kan naaien, naait ze meer kleding dan ze kan verkopen, en verkoopt ze meer dan iemand kan dragen. Ergens onder die lawine ligt een simpel feit: de stof die al bestaat, in kledingkasten, magazijnen en nalatenschappen, zou de wereld meerdere keren kunnen aankleden.
Dus maakten we één regel en bouwden we het huis erop: wij gebruiken geen nieuwe stof. Niet "gerecycled waar mogelijk". Niet "bewuste materialen". Eén zin, zonder sterretje.
De beperking is het punt
Nieuwe stof weigeren klinkt als een beperking en werkt als een discipline. Het geweven stuk hierboven bestaat volledig uit stroken gesneden uit bestaande jeans, met tailleband, naden en klinknagels erbij, met de hand geweven tot nieuw textiel dat geen weverij je kan verkopen. Wie nergens veertig meter van kan bestellen, houdt op met ontwerpen voor veertig meter. Je ontwerpt voor wat er op tafel ligt: haar breedte, haar geschiedenis, haar littekens.
Dit is een oude manier van werken. Voordat stof oneindig werd, dacht elke coupeur zo. Wij verzinnen niets nieuws; wij herinneren het ons.
Wat het kost
Eerlijkheid vraagt dat we benoemen wat de regel kost. Zoeken naar stof duurt weken waar een bestelling minuten zou duren. Sommige ontwerpen sterven omdat de juiste stof nooit verschijnt. Prijzen dragen de uren van ontleden, sorteren en opnieuw opbouwen die een weverij anders over kilometers zou uitsmeren.
En de draagster krijgt de enige versie van het argument die telt: een stuk waarvan het materiaal niet te herhalen is, gemaakt voor haar lichaam, dat aan niemand anders ooit verkocht zal worden. Schaarste is niet onze marketingstrategie. Het is de grondstof.